Başlık aslında yeni değil. Geçen yıllarda bu köşede yayınlanan en azından birden fazla yazıda küresel savaş riskinden bahsetmiştim. Çin’nin ihtiyatlı adımlarına karşılık Çin’in masif üretiminin ABD’nin dünyanın toplamından daha büyük silah gücünün momentum matriksinin bir yerde zamanından önce bir küresel savaşı tetikleyebileceğini ifade etmiştim. Bugün de hala aynı noktada duruyorum. Ancak, bir itirafta bulunmak istiyorum, her iki olgu arasındaki momentumun bu kadar erken bir tarihte tek taraflı savaş ilanının yapılmasını gerektirecek noktaya geleceğini tahmin edememiştim.

Aslında 2000’li yılların başından itibaren ABD’nin küresel üretim ve bilimsel gelişmeler alanında İlk süper güç angajmanlarını devraldığı 1945’ten daha az olduğu, bundan daha da kötüsü bunun varılmış nihai nokta değil, devam eden negatif bir durum olduğuydu. O tarihlerde (2000-2007) Çin henüz dünyanın en önemli bölgesel güçlerinden biriydi. Ancak, bu küresel güç olmaya ivmelenmiş bir bölgesel güçtü, ABD gibi bir gücün dikkate alması gereken bir güçtü. Nitekim 2008 krizinde ABD Çin’in 1 trilyon dolarlık tahvillerini kağıda dönüştürmüştü. İlginç olan kriz Amerika’da idi ama Çin’i de bu derece sert etkilemişti!

Ancak, bunun Çin’in ilerlemesini, büyümesini ve üretimini artırmasını engellenemeyeceğini ABD müesses nizamı görmüştü. Obama sonrası Amerika liderliği tarihin önceki dönemlerinin liderliğinden farklı olacaktı. Hatta Bush ailesinden bile daha öngörülemez bir liderlik yönetim odasında olacaktı.

Ancak, Trump tarzında bir liderin ortaya çıkışı tahminlerin bile ötesindeydi. Kendisinin en son bir mülakatta söylediği “Beni bir tek kendi aklım ve ahlakım durdurabilir” sözü ise dehşet vericiydi. Trump bu sözüyle bütün uluslararası kurumları, hukuki ve diplomatik araçları, din ve ahlak gibi evrensel değerleri, insanlığın bugüne kadar kazanmış olduğu deneyimleri tamamen reddediyordu. Kuşkusuz bu tarihin en büyük meydan okuması, insanlık için ise en büyük tehlikesiydi. Bu söz tek başına önümüzdeki yıllara yayılması beklenen savaşın ne derece sert geçeceğinin habercisiydi.

Çin’in büyümesini engelleyemeyen Amerikan gücü mutlak kaba güce başvurarak, düşmanca bir meydan okuma yapıyordu. 1990 yılında ekonomi üretim kapasitesi yükselen Japonya’nın ve Almanya’nın ve diğer Avrupalı güçlerin petrol tedarik kaynağını askeri operasyonla ele geçirmesi bugünkü meydan okuma ve tehditleri yanında uluslararası hukuka uygunmuş gibi görünüyordu. Küresel kamuoyu inanmasa bile bazı argümanları vardı. Saddam Kuveyt’i işgal etmişti. Ortadoğu’da düzeni sağlamak gerekiyordu, bunun için müttefikler de katkı sağlıyorlardı, vs.

Hele Afganistan müdahalesi, Irak’ın işgali gibi askeri müdahaleleri de en azından şeklen bir uluslararası hukuk formuna uygun hale getirilmeye çalışılmıştı. Vakıa New York ikiz kulelerine, Pentagon’a El Kaide saldırıları Amerika’ya ilk başlarda bir haklılık pozisyonu kazandırmıştı.

Bugünkü durum geçmişte yaşanan bu askeri müdahalelerden çok farklı. Artık, Amerikan gücünün bir meşruiyet aracına ihtiyacı bulunmamaktadır. Uluslararası kurumlardan (66uluslararası kurum) Trump’ın başkanlık kararnamesi ile Amerika çekilmiştir. Askeri müdahaleler için müttefiklere bile ihtiyacı bulunmamaktadır. En ayrıcalıklı olan Anglo Sakson devletlerden bazıları (Kanada) bile ABD’nin işgali tehdidi altındadırlar. Bu ülkelerden sadece İngiltere ABD’nin bir kısım riskli askeri operasyonlarına katkı vermektedir.

Meşhur bir söz ile başlarsak “Artık cin şişeden çıkmıştır!” Bu aşamadan sonra Çin’in eski uluslararası düzen konsepti içinde kendini güvende hissetmesi mümkün olmayacaktır.

ABD’nin tek taraflı ivmelendirdiği savaş konsepti kendi cinsinden bir sonuç doğuracaktır. Bu en basit ifadesiyle savaştır. Vakıa ABD tek taraflı yürüttüğü bu güvensizlik politikasında büyük bir projenin ilk aşamalarında bulunmaktadır.

Bunu nereden anlıyoruz? Öncelikle savaşa hazırlanan kurumlar ve savunma bakanlığına (vakıa o da Savaş Bakanlığı olarak değiştirildi) tahsis edilecek  devasa  savaş bütçesi yeterince fikir vericidir. Trump bu yıl için savaş bütçesini tarihin en büyük rakamına yükseltmiştir, tam 1,5 trilyon dolar! Kuşkusuz bu küresel savaş bütçesidir.

Hitler Almanya’sı bile bu düzeyde bir savaşa adaptasyon durumuna 2. Dünya Savaşının ortalarında gelebilmiştir. Daha önceki yazılarda bahsettiğim gibi teknolojik gelişmeler savaşın sonucunu bir meçhul olmaktan çıkarmıştır. Keza savaşa ayrılan bütçe de savaşın sonucunu belirleyen önemli vektörlerden biridir. Savaşın finansmanı yoksa ordular ve müttefik güçler hareket ettirilemezler. Napolyon’un meşhur sözünü hatırlatalım: “Piyade karnı üzerinde yürür.

”Bu sözün günümüze uygun bir uyarlaması “Savaş platformları ve silah sistemleri hazine üzerinde durur” olabilir. Vakıa bunu bin yıl önce Nizamülk de ifade etmiştir. Ama bu durum bugün çok daha belirgindir. Savaş elverişli finansman ile yapılır.

Trump Amerikası şeklî (Formal) savaş ortamında olduğu gibi hedef aldığı hasım (!) gücü hedef alacak şekilde küresel enerji kaynaklarına ve stratejik bölgelere doğrudan el koymaktadır. Bunu yaparken söz konusu kaynaklar ve bölgeler hangi gücün egemenliği altında olursa olsun Amerika bu hükümranlık hukukunu tanımamaktadır.

Bu konuda parantez arası ifade edeyim ki, günümüzdeki bölgesel düzenlemelerin tamamına yakını bölgesel dinamiklerle değil, hedef alınan asıl hasım gücü kuşatmaya yönelik küresel savaşın dinamikleriyle yapılmaktadır. Bu küresel savaşın bilincinde olmayan bazı bölgeler güçlerin yapılan düzenlemeleri münferit veya sadece kendi bölgesel pozisyonları ile ilgiliymiş gibi görebilirler. Bu sağlıklı bir algılama olmayabilir. Zira, büyük güçler savaş ortamında rasyonel verileri kullanırlar, ancak bölgesel dinamikleri ve entiteleri değil küresel dinamikleri ve küresel güçlerin pozisyonlarını dikkate alırlar.

Küresel Savaşın Aktörleri ve Hazırlık Durumları İlk meydan okumayı yapan güç Amerika savaş için en hazırlıklı aktördür. Bunun bir nedeni de Amerika’nın önündeki en elverişli seçeneğin savaş tehdidi oluşudur. Zira Amerika 2.

Dünya Savaşı dönemindeki üretim kapasitesinin çok gerisindedir. Bu yüzden, enerjisini en kuvvetli olduğu alana yoğunlaştırmakta ve stratejisini buna göre oluşturmaktadır. Bunun dışında teknolojik bilginin (Know How) hasım güçlere erişimini kısıtlamaktadır. ABD kuruluş felsefesinde yer alan ilkeleri bile ihlal etmektedir.Çin açık ve açık olduğundan daha fazla gizli olarak bir savaş programı yürütmektedir. Ancak, bütün çabalarına rağmen Amerika’ya yetişebilmesi kısa vadede mümkün değildir. Ancak, devasa üretim ve teknolojik icat kapasitesi hızla yükselmektedir. Her iki gücü ittifak sistemleri açısından değerlendirirsek, Çin’in merkezinde olduğu ittifak sisteminde Çin’e katkı sağlayabilecek aktörler oransal olarak çok azdır.

Amerika ise kendi öz üretim ve teknolojik icat kapasitesinin yanında ittifak sistemindeki ülkelerin birikimini de kullanmaktadır. İngiltere’nin siyasi ve istihbari aklını, bazı bölgelerdeki deneyim ve tecrübesini (Kuzey Denizinde, Ortadoğu’da, Kafkaslar ve Orta Asya’da, Uzakdoğu’daki deneyimlerini, kurumlarını, bağlantılarını) 20. Yüzyılın başından itibaren fazlasıyla kullanmaktadır. Hollanda ve Belçika gibi küçük ama belli sahalarda uzmanlaşmış ülkelerin birikimleri kullanmakta, hatta bugün olduğu gibi yönetmektedir. Fransa’nın geleneksel manda imparatorluğundan da yararlanmaktadır. Her ne kadar bu Afrika’daki askeri darbelerle yara aldıysa da hala kıymetli bir birikimdir. Bunların dışında askeri, espiyonaj ve hükümet dışı sivil kuruluşlar aracılığıyla başta İslam ülkeleri olmak üzere birçok dünya ülkesinde önemli nüfuz alanlarına sahiptir. Uzaktan bakıldığında kendisine yük olarak görünen ama gerçekte Amerika’nın ileri cephe karakolu ve bazı güç platformlarının kumanda paneli işlevi görünen İsrail hala Amerika’nın en ayrıcalıklı müttefikidir.

Küresel savaşın aktörü olabilecek diğer birinci sınıf güçlerin de hazırlık durumlarını sürekli geliştirdikleri görülmektedir. Özellikle Trump’ın Avrupa’nın üzerinden askeri şemsiyesini kaldırması Almanya, Fransa, İngiltere gibi ülkeleri kendi savaş programlarını geliştirme zorunluluğuyla karşı karşıya bırakmıştır. Bu durumda Avrupa’nın sadece ekonomik gelişmeyi öne çıkarması eleştirilmektedir. Bu bir eksikliktir. Ancak, bu durum 2. Dünya Savaşı öncesi İngiltere’nin hazırlık durumuna benzemektedir. İngiltere yaklaşık beş yıl içerisinde savaşa hazır hale gelmiştir.

Fransa nükleer gücü sayesinde 2. Dünya Savaşından daha şanslı durumdadır. Zira hatırı sayılır bir nükleer ve uzay gücüdür. Ayrıca kendine ait bir savunma sanayii vardır. Bunun dışında büyük savaş sonrası tamamen barışçıl ve tarafsız kalan İskandinav Ülkelerinde ciddi bir silahlanma ve savunma üretimi dikkat, çekmektedir. Bu ülkelerin tarihsel olarak savaşçı ve savunma üretiminde yetenekli oldukları unutulmamalıdır. Genel olarak Avrupa’nın savunma sanayii alanlarının yüzölçümlerini tespit eden uydu verileri ışığında bu alanların 7 kat büyüdüğü görülmektedir. Bunun dışında Almanya, İngiltere gibi büyük savaş tecrübesi olan ülkelerin mutlaka gizli silah programları olacağı varsayımını dışlamamak gerekir.

Küresel savaşı etkileyecek diğer bir aktör olan Rusya ise halen savaş yapan ve savunma üretimine GSMH’nın yüksek bir oranını ayıran bir ülkedir. Ancak, her iki büyük savaşta olduğu gibi sürdürülebilir savaş kapasitesi için mutlaka onu besleyecek bir müttefike ihtiyacı vardır. Bu müttefikin bütün yaşanan gerilimlere rağmen Amerika olduğu görülmektedir.

Ayrıca Amerika da Çin ve Rusya’nın ikisini birden karşısına almayacaktır, klasik Amerikan stratejisini ciddiye almak gerekir.

Her iki büyük savaşta sonuca etki eden Uzakdoğu ve Okyanus güçlerini hesaba katmak gerekir. Bunların başında Japonya gelmektedir. Avrupa’da Almanya Uzakdoğu’da Japonya’nın silahlanması küresel savaşı etkileyecek iki önemli olaydır. Ayrıca bu iki ülkenin savaşın finansmanı sorunları da bulunmamaktadır. Teknolojik inovatif kapasiteleri çok yüksektir. Sivil üretim tesislerini kısa sürede savunma üretimine dönüştürecekleri açıktır.Bu süreç üç senedir başlamış bulunmaktadır. Bu milletlerin hazırlık ve dönüşüm süreçlerini çok kısa zamanda tamamlayıp, askeri üretime başlayacak savaşçı milletler olduğu unutulmamalıdır. Keza Almanya’nın da değerli bir ittifak sistemine sahip olduğunu söylemek mümkündür.

KÜRESEL SAVAŞIN LİDERLERİ

Her büyük olay kendi liderlerini üretir. Bugünkü küresel liderlerin profillerini bu açıdan önemsemekteyim. Bir kere dünyanın en büyük askeri gücünün başında beni sınırlayan tek şey kendi ahlakım ve kendi aklımdır diyen bir hasta megalomanın olması büyük bir talihsizliktir. Ama bu bir tespittir. Bu liderlik savaşın sürecini ve şiddetini artıracaktır ve savaşın acılarını yoğunlaştıracaktır.

Çin’in liderliği Trump gibi olmasa da askeri bir liderliktir. Geçtiğimiz yıllarda Kanada başbakanını kameralar önünde azarlayan bir liderden bahsediyoruz. Xi Jinping hedefine kilitlenmiş bir liderdir; hedefine ilerlerken savaş dahil her tür seçeneği kapsayan bir bakış açısına sahiptir. Ayrıca Çin Komünist Partisinde de savaş yanlısı üst yöneticilerin olduğu unutulmamalıdır. Deng Xiaoping türü liderler Çini yükseliş rampasına oturttuktan sonra yerlerini daha sert ve savaşçı bir lider profiline bırakmışlardır.

Sürpriz bir liderlik profili Japonya’dan belirmiştir. Yeni Japonya başbakanı bayan olmasına rağmen milliyetçi ve savaş yanlısı sert bir liderdir. Tayvan’a saldırıyı Japonya için (ontolojik) bir savaş sebebi sayacağını açıklamıştır. Bu 2. Dünya Savaşı sonrası Japonya’dan duyduğumuz en sert söylemdir.

Keza Almanya şansölyesi Mertz de sert karakterli bir liderdir. Macron’un ise boyu dışında Napolyon ile bir benzerliği yoktur. Ama bu eksikliğini nükleer ve uzay gücü olması kapatmaktadır.

İngiltere merkezli güçler arasında sayabileceğimiz Hindistan Başbakanı Modi de savaş yanlısı bir profildir. En son Pakistan yenilgisinin Onu değiştirmediğini görmekteyiz. Zira Hindistan ağır ve stratejik silah programına devam etmektedir. Bunu önemsiyorum zira eğer küresel savaştan bahsedeceksek stratejik silahların varlığının savaşın sonucunu etkileyeceğini düşünmemiz gerekir.

Quo Vadis Türkiye? (Nereye Gidiyorsun Türkiye) Doğrudan Türkiye’ye hitaben bir başlık koymamın nedeni mevcut küresel savaşın dışındaymış gibi bir tutum içinde olmasıdır. Başlığın sarsıcı bir soru olması bilinçli bir tercihtir.

Küresel savaşın hedeflediği bölgelerden birinde olmamıza rağmen bölgemizdeki gelişmeleri dış vektörlerden izole bir şekilde düşünmekteyiz. Dolayısıyla küresel güçlerin stratejilerine karşı stratejik değil, taktik politikalar ve taktik kazanımlar ile yetinilmektedir.

Esasında sanayimiz ve askeri politikalarımız 100 yıllık bir büyük savaş deneyimi eksikliği ve uzun yıllar devam eden terörle mücadele operasyonları nedeniyle bir büyük savaşa göre değil, bir savunma harbine ve gayri nizami harbe göre şekillenmiştir. Ayrıca askeri politikalara ve yapılanmalara perspektif verecek siyasi strateji ve proje eksikliği dikkati çekmektedir. Böyle olduğunda da askeri gücünüz ne olursa olsun rasyonel zaferin ne olduğu konusunda tereddütler oluşmaktadır.

Diğer yandan küresel savaşın içindeyken bile bırakalım seferberlik hazırlık durumunu iyileştirme, savaşta sahip olmamız silah ve lojistik sistemlerini geliştirme, savaş kadrolarını zihnen, donanımsal ve duygusal olarak savaş kadrolarını hazırlama, vb teknik konuları herşey için temel beşeri zemini oluşturacak toplumsal birlik ve bütünlüğün sağlanması, ekonomik ve finansal hazırlığın yapılması gibi meselelerde eksiklikler göze çarpmaktadır.

Küresel bir savaş için güçlü bir ittifak sisteminde olmak iyidir, ancak her şeyi de bu ittifak sistemine bağlamak doğru olmayacaktır. Bugün bazı alanlarda yaşanan gelişmelerin bizim gücümüz ve politikamızla değil, büyük müttefiklerimizin tercihleriyle meydana geldiğini görmezden gelmemeliyiz. Zira büyük güçlerin politikaları kendi politikaları ve öncelikleri dahilinde kolayca değişebilir niteliktedir. Hele günümüzdeki gibi beni durduran tek şey kendi aklım, kendi ahlakım diye megaloman liderlerin olduğu bir dünyada yaşıyor isek çok dikkatli olmalıyız.

Bunların dışında Türkiye’nin değerli müttefiklerden oluşan bir ittifak sistemi geliştirmesi gerekir. Özellikle son yıllarda küresel savaş öncesi çalkantılı dönemin bizi de etkilemesi sonucu uyguladığımız istikrarsız dış politika böylesi bir ittifak sisteminin kurulmasını engellemiştir. Bu durumun yeniden değerlendirilmesinde fayda vardır.

Son olarak, yakın dönemden itibaren yazılı ve görsel medyada yer alan konuların bir listesini yapalım. Bu listede yer alan olaylar ile küresel platformlarda gelişen olaylar arasında nasıl bir uçurum olduğunu görelim. O yüzden bu soruyu soruyorum: Quo vadis Türkiye? Bu Aziz Petrus’un kendisi yerine yanlışlıkla İsa’ya (as) sorduğu sorudan mülhemdir. Aziz Petrus’un tekrar Roma’ya dönmesi gibi Türkiye de kendi asıl meselelerine dönmelidir.

Mehmet Ali BAL

10.

İslam milletinin geleceği

10.01.2026

Türkiye Amerika savaşı, Türkiye ile İsrail arasındaki rekabet olarak anlatılınca ABD gizlenmekle kalmıyor, İsrail’in uluslararası ilişkilerde aktör olarak rolü de abartılıyor.
Türkiye ile İsrail arasındaki rekabet söylemiyle hayali bölgesel çekişme alanları kurulurken gerçek savaş meydanı söz konusu bulanık söylemle saklanıyor.
Uluslararası ilişkilerde Orta Doğu tablosunu yorumlayan bazı akademisyen ve gazeteciler, Suudi Arabistan, Mısır ve Türkiye’nin, BAE ve İsrail ile kimi dosyalarda karşı karşıya düştüğü bir rekabet düzeninden bahsediyor.

Terör örgütü İsrail ile söylemde bulanıklaştırılan gerilim alanlarından biri de, İsrail’in Afrika Boynuzu’nda ayrılıkçı Somaliland bölgesini tanımasının ardından oluştu. Yarın hayali bir haritayla Kuzey Irak Kürt Devleti’ni tanıdığını ilan ederek yeni bir gerilim alanı oluşturabilir.

Zaten Doğu Akdeniz’de İsrail, Yunanistan ve Güney Kıbrıs’ın Türkiye karşıtı yakınlaşması, sözde rekabetin üçüncü bir katmanını da ortaya koyuyor. Buna, Suudi Arabistan ile BAE’nin Yemen’de ve bölgedeki başka meselelerde süren çekişmesi de ekleniyor.

ORTADOĞU’DA DEVLETLER OYUNU

Türkiye, uluslararası ilişkilerde etkili bir aktör, gerçek bir güç olarak öne çıktı. Bunda Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın vizyonu ve liderliği, hızla büyüyen milli savunma sanayii, 2024 sonunda Esed rejiminin devrilmesi, Irak, Mısır ve Körfez ülkeleriyle güçlenen ilişkiler ve ABD Başkanı Donald Trump ile olumlu ilişkiler etkili oldu.
Orta Doğu’daki coğrafi, tarihsel ve kültürel derinliği sayesinde Türkiye, İsrail’in istikrarsızlaştırıcı gündemini dengeleyebilecek aktörden biri ve aynı zamanda bölgede tüm ülkeler için istikrar, barış ve güvenliği hedefleyen bir yol izliyor.

Türkiye, Suriye ve Gazze meselelerini İsrail ile değil Amerika’yla görüşüyor. İsrail, Amerika’nın uluslararası ilişkilerde kullandığı bir kukla. Dolayısıyla Türkiye kuklayla değil kuklacıyla muhatap oluyor. Türkiye Filistin’de iki devletli çözüm söylemini dünya kamuoyunun gündeminde tutuyor.

Amerika ve Avrupa desteğini çekince İsrail terör örgütü Filistin’den çekilecektir; böylece devlet retoriğinin de temelsiz olduğu görülecektir.

2025’te Türkiye, Suudi Arabistan ve Katar’la, Trump yönetimiyle yapılan görüşmelerde Suriye’ye yönelik yaptırımların kaldırılması yönünde kritik bir rol oynadı. Bu, Suriye’ye hem istikrarı toparlama hem de uluslararası sisteme yeniden dahil olma imkanı sundu.

İSRAİL TERÖRÜ

2025’te Amerika, Orta Doğu’daki bölgesel güç dengesini kayda değer ölçüde yeniden şekillendirirken İsrail’i maşa olarak kullanıyor.

Terör örgütü İsrail’in saldırganlığı, Gazze’den sonra Haziran 2025’te İran’la yaşanan kısa ama yıkıcı 12 günlük çatışmayla somutlaştı. Bu çatışma, İran’ın nükleer ve askeri tesislerine yönelik doğrudan saldırıları da içeriyordu.

Ancak bu tablo, terör örgütü İsrail’in bölgenin başlıca istikrarsızlaştırıcı aktörü konumundaki yerini tartışılmaz hale getirdi. İsrail’in Gazze’de yürüttüğü soykırım; Lübnan, Suriye ve başka sahalarda sürdürdüğü tek taraflı askeri eylemlerle birleşince, İsrail’in bölgesel tehdit olduğu algısı netleşirken, uluslararası ilişkilerde hukuk tanımaz, şiddeti meşru gören terör örgütü olduğu gerçeğini de somut bir biçimde ortaya koydu.
İsrail’in Katar’a yönelik saldırı da dahil attığı adımlar, sürekli bölgedeki istikrarı bozan terör örgütü İsrail algısını daha net hale getirdi.

İsrail’i bölgesel istikrara açık tehdit sayan Körfez İşbirliği Konseyi (KİK) ülkeleri de bu nedenle daha mesafeli bir çizgiye geçti. Böylece 2020 tarihli Abraham Anlaşmaları iyice aşındı. Önümüzdeki yıllarda İsrail’in Batı Şeria, Gazze, Lübnan, Suriye ve bölgenin diğer sahalarında, şiddeti ve kapsamı değişse de istikrarsızlaştırıcı çizgisini sürdürmesi bekleniyor. Bu yüzden Tel Aviv, hem bölgede hem uluslararası alanda daha fazla yalnızlaştı.

Suudi Arabistan gibi kilit aktörler ise artık, öngörülemeyen ve hegemon tavırlar takınan, şiddeti meşru gören ve dünyanın gözü önünde hiç çekinmeden hukuku çiğneyen bir İsrail’le normalleşmek yerine, zayıflamış bir İran’la yakınlaşmayı önceleyen bir çizgiye ağırlık veriyor.

Terör örgütü İsrail, İran, Türkiye, Mısır, Irak ve Suriye’nin istikrarına yönelik doğrudan riski oluşturuor; çünkü ABD, birleşik, güçlü, egemen ve müreffeh bir Suriye’yi kendi açısından tehlikeli görüyor. Suriye’nin Türkiye, İran ve Irak’la birlikte hareket etmesi demek, kıyametin kopması demek. Bu nedenle Washıngton’un asıl hedefinin, Suriye’nin zayıf, parçalı ve “başarısız devlet”; uluslararası ilişkilerde problemli, güçsüz ve etkisiz bir aktör görünümünde kalmasını sağlamaktır; İsrail ABD’nin bu politikasına hizmet etmektedir.

Suriye’de yeni hükümeti zayıflatmaya dönük İsrail politikasının; azınlık grupları üzerinden bütünleşmeyi engelleme, tehdit ve baskı diplomasisi, askeri baskıyla meşruiyeti azaltarak, iç gerilimleri tırmandırıp ulusal bütünlüğü zorlaştırma gibi problemler üzerinden ilerlemesi muhtemel.

DÜNYA GÜÇLERİNİN REKABETİ

Dünya güçleri arasındaki rekabete gelince, Esed rejiminin devrilmesi ve İran’ın gerilemesiyle Rusya’nın bölgedeki ağırlığı ciddi oranda azaldı. Moskova bölgeden tamamen çekilmiş değil.. Farklı kanallardan sahada, Ortadoğu’da kalmaya çalışıyor.
Çin Ortadoğu’da artan ekonomik bağlara, yavaş ama istikrarlı biçimde siyasi ve güvenlik boyutunu da ekliyor. Ortadoğu’nun istikrarsızlaşmasından yararlanmaya çalışıyor.
ABD’nin rolü ise hala bölgedeki belirleyici unsur. Washington, Ortadoğu’da terör örgütü İsrail’i maşa olarak kullanıyor; İsrail’in hegemonik ve yayılmacı çizgisine açık destek vermesi ya da en azından buna göz yumması, yeni rekabet hatlarını keskinleştirerek bölgesel istikrarsızlığı derinleştirebilir..

ABD niyetini saklamıyor, Ortadoğu’nun enerji kaynaklarına el koyup Avrupa ülkelerine satmaya çalışıyor.. Ucuz petrol vereceğim söylemiyle Avrupa ülkelerinin desteğini de alıyor.

Birleşmiş Millletler Güvenlik Konseyi’ndeki dünya güçleri, ABD, İngiltere, Fransa, Rusya ve Çin, Ortadoğu’da rekabet halinde.. Dünyanın ve Ortadoğu’nun geleceğini bu rekabet belirleyecek..

İSLAM MİLLETİNİN GELECEĞİ

2025’te Türkiye, Mısır ve Katar’ın Gazze’deki savaşın durdurulmasında etkili olduğu konuşuluyor. Amerika Türkiye’yle olumlu ilişkilerini sürdürürken elini güçlendirecek kirli işleri İsrail’e yaptırıyor. Dolayısıyla terör örgütü İsrail, Gazze barışının ilk fazı boyunca anlaşma şartlarını ihlal etmeyi sürdürdü, ikinci aşamaya geçişi ve mutabakatın bütününü riske attı. Gazze’ye Türk askerinin konuşlandırılmasına karşı çıkması da süreci daha da zorlaştırdı.

Suudi Arabistan ile İran arasındaki normalleşmenin sürmesi ve bölgesel zorluklara rağmen dayanıklılık göstermesi bekleniyor. Normalleşme, devam eden istikrarsızlık ortamında, iki tarafın çıkarlarıyla uyumlu pragmatik bir adım olarak öne çıkıyor.
Riyad’ın Abraham Anlaşmaları’na katılması düşük ihtimal, zira ortaya konan Filistin devleti koşulu hala karşılanmıyor. Bunun temel nedenleri arasında İsrail politikası ve Kongre dahil ABD iç siyaseti kaynaklı kısıtlar bulunuyor. Riyad’ın Abraham Anlaşmaları’na katılmasının önündeki en büyük engel, İsrail’in Gazze’deki soykırımı.
Paralel olarak, terör örgütü İsrail uluslararası hukuka uymaya zorlanmaz ve istikrarsızlaştırıcı politikalarını sonlandırması için baskılanmazsa, Türkiye ve Amerika arasındaki bölgesel rekabetin daha da sertleşmesi bekleniyor. Türkiye ‘dünya 5’ten büyüktür’ derken BM’de reformu dünya gündemine getiriyor. BMGK masasına 6. devlet olarak oturmaya çalışmıyor.

Türkiye, Suudi Arabistan ve Mısır arasındaki yakınlaşmanın ise İsrail’in vahşeti olarak görünen ABD’nin bölgesel politikalarının bir sonucu olarak güçlenmesi muhtemel. Türkiye, Suudi Arabistan ve Mısır ittifakı, Türkiye, Pakistan ve Azerbaycan ittifakıyla bütünleşecek.. İran da şartlar ağırlaşınca bu bütünleşmeye katılacaktır.

İslam İşbirliği Teşkilatı, BM’ karşısında bir güvenlik konseyi oluşturarak İslam dünyasını, kısaca ümmeti uluslararası ilişkilerde aktör haline getirecektir.

Mustafa Yürekli / Haber7

11.

H. Akif Küçükal

HABER7 YAZARI

Amerika neden İsrail’i Türkiye ile dengelemek istiyor?

10.01.2026

6 Ocak’ta Fransa’nın başkenti Paris’te, Suriye konulu Paris Dışişleri Bakanları Toplantısı düzenlendi. Zirvede Türkiye’yi Dışişleri Bakanı Hakan Fidan temsil etti.

Suriye’nin geleceği ve güvenliği masaya yatırıldı. Toplantı Amerika Birleşik Devletleri’nin yoğun diplomatik çabalarıyla organize edildi. Amerika hem İsrail’in güvenlik endişelerini gidermeye hem de Suriye’nin yeniden inşası sürecini başlatmaya çalışıyordu. Amerika, Suriye ve İsrail arasında anlaşma sağlandığını duyurdu.

Saatler sonra Halep hareketlendi. PKK-YPG terör örgütü işgal ettiği Eşrefiye ve Şeyh Maksud mahallelerinden çıkmıyor, buradan ayrılmak isteyen sivilleri de engelliyordu.

Suriye Ordusu, örgütün provokatif saldırıları sonrası operasyon kararı aldı. Halkın bölgeyi terk edebilmesi için tahliye koridorları uluşturuldu. Örgüt mensupları ise kalkan olarak kullanmak istediği sivillerin tahliye yollarını hedef aldı.

Nitekim, operasyon başladı, diplomasiden anlamamakta direnen PKK-YPG terör örgütüne güçle mesaj verildi.

YPG-PKK YALNIZ BIRAKILDI!

Operasyonda örgütün hamisi konumundaki ABD’den ses çıkmaması dikkat çekti. Örgüt Avrupa’dan medet umdu, Avrupa yetkilileri 9 Ocak’ta Şam’ı ziyaret ederek Cumhurbaşkanı Ahmet Şara ile görüştü.

PKK-YPG yalnız bırakılmıştı. Öyle ki Suriye’yi istikrarsızlaştırmak için üst perdeden tehditlerde bulunan İsrail bile radikal isimlerin cılız tepkileriyle sınırlı bıraktı reaksiyonunu.

Operasyonun sınırlı olacağını Şam’ın açıklamalarından da diğer aktörlerin tutumundan da sahadaki durumdan da anlayabiliyoruz.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın vizyoner liderliği, Türkiye’yi sadece bir bölgesel güç değil, İsrail’in kontrolsüz saldırganlığına karşı durabilecek yegane “istikrar mihveri” haline getirdi. Peki nasıl oldu bu?

Türkiye’nin bu yükselişindeki en kritik unsurlardan biri, Donald Trump ile yürütülen o derin ve çok katmanlı “satranç diplomasisi” oldu. Trump’ın “Amerikan askerini eve getirme” ve mali yükü bölgesel ortaklara devretme arzusu, Ankara’nın “bölgesel istikrar” hedefiyle tam bir uyum yakaladı.

Cumhurbaşkanı Erdoğan ve Trump arasındaki bu ilişki, Tel Aviv’i oldukça rahatsız etmiş durumda. Netanyahu Trump’ın 2. döneminde tam 6 kez ziyaret etti Washington’ı. Çoğu basın açıklamasında Trump’ın Erdoğan’a dizdiği övgüleri en yakın mesafeden dinledi Netanyahu. Gazze’de Türkiye’nin olmasını istemiyordu, Washington’ın “Türkiye de olsun” diretmesini karşılamaya çalıştı. Suriye’de Şara’yı hedef almak istedi, Trump Şara’dan yana durdu.

İsrail’in bölgeyi yutmasını engelleyecek tek garanti unsurun Türkiye olduğunu fark etmiş durumda Amerika.

AMERİKA NEDEN İSRAİL’İ TÜRKİYE İLE DENGELEMEK İSTİYOR?

Amerika’nın Orta Doğu’daki en büyük müttefiki İsrail, bölge ülkeleri tarafından kabul gören bir aktör değil. Tüm sorunları kanla, saldırıyla, soykırımla çözme amacında. Bu saldırganlık, Amerika’nın bölgedeki diğer ülkelerle ilişkilerini zedeliyor. Lübnan, Katar gibi ülkelere yönelik İsrail saldırıları sonucu oluşan güvensizlik ortamı bu durumun en somut örneği.

Güven kaybının yanı sıra kalıcı bir istikrarı İsrail eliyle yapamayacaklarının farkındalar. Suriye’den ne istiyorlar? Öncelikleri, İran etkisinin kırılması. Peki bunu İsrail eliyle yapmaları mümkün mü? Değil..

Türkiye’nin bölge istikrarına hizmet eden adımlarını bu nedenle tercih ediyorlar. Türkiye’nin varlığı Suriye’deki İran etkisinin kırılmasını kolaylaştırıyor çünkü.

Amerika’nın İsrail’i dizginleme nedenleri için güven kaybını, kalıcı istikrar arayışını dile getirdik. Amerika’nın Orta Doğu’ya yaptığı harcamaları düşünelim bir de.

Başı sıkıştığında ağabeyi Amerika nasıl olsa devreye giriyor diye bölgedeki her yere sorumsuzca bomba yağdırmaya alışmış bir İsrail var. “Neden her seferinde arkasını toplayalım” diye düşünüyor Trump yönetimi. Bu nedenle Suriye’yi İsrail’e emanet edemiyor. Çıkan olası sorunlarda askeri olarak müdahale etmek, Orta Doğu’ya para harcamak istemiyor.

Gazze meselesinde de Türkiye’nin rolü çok kıymetli Amerika için. İsrail’in varlığı direnişi kırmak yerine daha da körüklüyor. Türkiye’nin varlığı ise bölgeye güven aşılıyor.

FİNANSMAN KÖFREZ’DEN MÜHENDİSLİK TÜRKİYE’DEN!

Türkiye’nin diplomasisini sahada bu denli güçlü kılan asıl faktör ise savunma sanayiinde yakalanan teknolojik devrim..

KIZILELMA, ANKA-3 ve otonom deniz sistemleri, İsrail’in on yıllardır bölgede sürdürdüğü askeri teknoloji tekelini fiilen kırmış durumda. Türkiye artık sadece kendi sınırlarını korumakla kalmıyor, aynı zamanda Suriye, Irak, Mısır gibi bölge ülkelerine “güvenlik ihraç ederek” İsrail’in bölgeyi zayıf ve parçalı tutma stratejisini boşa çıkarıyor.

Bölge ülkeleri istikrar görmek istiyor. İsrail başarısız devletler ve çatışan mikro gruplar..

Türk müteahhitlik gücü, Suriye’nin enerji hatlarını, havalimanlarını ve şehirlerini yeniden ayağa kaldırırken, bu hamle İsrail’in kuzeyden yayılma hayallerine de set çekmekte. Bu devasa imar ve güvenlik hamlesinin finansal yakıtı ise yön değiştiren Körfez sermayesi..

2026 itibarıyla Suudi Arabistan, Katar ve Kuveyt gibi dev aktörler, paralarını artık bölgeyi ateşe atan bir İsrail yerine, bölgeyi inşa eden ve koruyan Türkiye’nin projelerine akıtmakta. “Körfez Finansmanı + Türk Mühendisliği” formülü, bugün sadece Suriye’de değil, Doğu Akdeniz’in derinliklerinde de meyvelerini vermekte.

ORTA DOĞU TÜRKİYE’NİN ÖNCÜLÜĞÜNDE GELİŞECEK!

İsrail’in “Arz-ı Mevud” hayalleri, Türkiye’nin “bölgesel huzur ve kalkınma” gerçeğine çarparak paramparça olmakta. Tel Aviv’in endişesini İsrail Basını da gözler önüne seriyor. The Jerusalem Post’da yayınlanan bir makale, İsrail’in Türkiye’nin Orta Doğu’daki projelere dahil olmasını engelleme şansının azaldığına dikkat çekiyor.

Eğer uluslararası toplum İsrail’i hukuk zeminine çekmezse, Türkiye ve müttefiklerinin kurduğu bu yeni “refah hattı”, İsrail’i bölgenin marjinal ve etkisiz bir aktörü haline getirmeye devam edecektir.

Ve 2026, Orta Doğu’nun İsrail’in esaretinden kurtulup Türkiye’nin öncülüğünde kendi kaderini tayin etmeye başladığı yıl olarak tarihe geçecektir.

Hüseyin Akif Küçükal / Haber7

12. ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΜΕ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ!

MİT Başkanı Kalın’dan açıklamalar: Tüm dünya bize vatan cephesidir!

MİT Başkanı İbrahim Kalın, Milli İstihbarat Teşkilatı’nın kuruluşunun 99. yıl dönümünde “Vatan söz konusu olduğunda, tüm dünya bize vatan cephesidir.” açıklamasında bulundu.

 06.01.2026

HABERİ: Milli İstihbarat Teşkilatı (MİT) Başkanı İbrahim Kalın, “Milli İstihbarat Teşkilatı 99 Yaşında-Türkiye Yüzyılında Daha Güvenli ve Daha Güçlü Türkiye” başlıklı yazısında Teşkilatın yürüttüğü çalışmaları ve hedeflerini kaleme aldı.

Milli İstihbarat Teşkilatı (MİT) Başkanı İbrahim Kalın

İbrahim Kalın’ın yazısı şu şekilde:

“Bugün Milli İstihbarat Teşkilatımızın kuruluşunun 99. yıl dönümü. Ülkemizin ve milletimizin güvenliği ve huzuru için gece gündüz çalışan ve “Vatan söz konusu olduğunda, tüm dünya bize vatan cephesidir.” diyen Teşkilatımız, yüzlerce yıllık devlet aklı ve medeniyet hafızasıyla faaliyetlerini yürütmekte, çağın ihtiyaçları ve taleplerine göre kendini her daim yenilemektedir.

Mevcut uluslararası sistem, eş zamanlı jeopolitik ve hibrit krizler karşısında kötü bir sınav vermektedir. Küresel güvenliği tehdit eden gelişmelere adil ve sürdürülebilir çözümler üretmekte tıkanan mevcut yapı; kurala dayalı çok taraflılığın aşındığı ve çıkar odaklı yaklaşımların belirleyici hale geldiği bir dönüm noktasından geçiyor. Batı merkezli paradigma sorgulanırken Küresel Güneyi de içeren yeni arayışlar, yeni bir paradigmanın kapılarını zorluyor.

Var olan sistemin yetersiz kaldığı ancak muhtemel bir ikame düzenin henüz tesis edilemediği bu tarihsel kırılma sürecinde her devlet, yeni döneme avantajlı girmek için büyük çaba sarf ediyor. Sayın Cumhurbaşkanımızın “Türkiye Yüzyılı” vizyonu doğrultusunda ülkemiz de izlediği çok boyutlu ve dengeli dış politika stratejisinin yanı sıra her geçen gün gelişen istihbarat kabiliyetleriyle bu yeni döneme yalnızca bölgesel bir aktör olarak değil; aynı zamanda uzak coğrafyalardaki krizlere müdahale edebilen, çözüm üreten, adalet ve dayanışmayı esas alan küresel bir paydaş olarak giriyor. Krizleri sınırlarımıza dayanmadan çözme vazifesi, geniş bir jeopolitik perspektifi ve pratiği zorunlu kılıyor.

Uluslararası gerilimlerde arabulucu, küresel sorunlarda çözüm ortağı ve insani krizlerde vicdanın yükselen sesi olan ülkemiz, kendine özgü bir vizyon geliştirme kabiliyetine tarih boyunca sahip oldu. Ecdadımızın deneyimleri; bugün bize eşsiz bir perspektif sunarken tarihin akışını okuma, dengeleri yönetme, öngörüde bulunma ve uzun vadeli stratejiler geliştirme konusunda kıymetli bir miras bıraktı. Dede Tuğrul’dan Nizamülmülk’e, Selahattin Eyyübi’den Melikşah’a, Fatih’ten Kanuni’ye, II. Abdülhamid’den Atatürk’e, Cumhuriyet’e ve bugüne uzanan tarihimiz, statik bir geçmişi değil stratejik değer üreten dinamik bir mirası temsil etmektedir. Türkiye’yi belirsizlikler ve kırılganlıklar çağında müstesna bir konuma yerleştiren temel hususiyet, kesintisiz ve çoğulcu bir medeniyet havzasının varisi olmasıdır.

Büyük Türk filozofu Farabi’nin (870-950) Erdemli Şehir kavramıyla tarif ettiği toplumsal-siyasi düzen; akıl, erdem ve adalete dayalı bir yaşam biçiminin hem bireyler hem de toplumlar için ulaşılması gereken bir hedef olduğunu ifade eder. Akil, özgür ve emin bireylerin inşa ettiği erdemli toplum; yer ile gök, fizik ile metafizik, zaman ile mekan, birey ile toplum, özgürlük ile güvenlik, zenginlik ile adil paylaşım arasında denge kurulmasını esas alır. Aşırılıklardan uzak, kucaklayıcı ve çoğulcu bir “orta topluluk” olan Erdemli Şehrin sakinleri; güven, istikrar ve adaleti sadece kendileri için değil tüm dünya için talep eder, küresel adaletin ve erdemli yaşamın gerçekleşmesi için mücadele verir.

Coğrafyamızın kadim topraklarında “Türkiye Ekseni” vizyonuyla vücut bulan bu mirası, hep birlikte daha ileriye taşımanın mücadelesini veriyoruz.

Bu kutlu mücadelede Milli İstihbarat Teşkilatı, yüzüncü yaşına hazırlanırken, “Vatan İçin Her An Her Yerde” şiarıyla zaman ve mekan sınırlarını aşarak gelecek nesillere daha güvenli ve güçlü bir Türkiye bırakma hedefiyle insan istihbaratı, teknik istihbarat ve açık kaynak istihbaratı gibi farklı disiplinlerdeki yeteneklerini yapay zeka teknolojileriyle harmanlayarak çalışmalarını aralıksız sürdürmektedir.

En yalın haliyle “doğru ve kıymetli bilgi” olarak tanımlayabileceğimiz istihbaratın amacı, uzak ve yakın, görünen ve görünmeyen riskleri tespit etmek ve tehlikeye dönüşmeden bertaraf etmektir. Bu kapsamda istihbarat paradigmamızın temelini sahada yürüttüğümüz operasyonel çalışmaların yanı sıra; riskleri analiz etme, orta ve uzun vadeli öngörülerde bulunma, tehditleri tespit ve bertaraf etme süreçlerini içeren önleyici istihbarat anlayışı oluşturmaktadır.

Toplanan istihbari bilginin niceliksel analiziyle yetinmeyen ve niteliksel değerlendirmesini yapan, taktik-operasyonel boyutların ötesinde stratejik kıymetlendirmeyi esas alan bir istihbarat tasavvuruyla hareket ediyoruz. Böylece büyük veriyi stratejik istihbarata dönüştürerek isabetli ve uzun vadeli politika yapımına katkı sunuyoruz. Bu proaktif yaklaşım, geleceğin tehditlerini bugünden engelleyen, istihbari bilginin gücüyle perde arkasındaki oyunları bozan milli iradenin sessiz ve güçlü kalkanıdır.

İstihbaratın yön verdiği güvenlik bir bütündür. Güvenlik, taktik ve operasyonel kısımlara ayrılabilir fakat stratejik bütünlüğü bölünemez. İç içe geçen askeri, fiziki ve insani güvenlik alanları, toplumun maddi ve manevi güvenliğinin yapı taşlarını oluşturur. Temel ilkemiz şudur; hepimiz güvende olmadan hiçbirimiz güvende değiliz. Başkasının güvenliğini yok sayan, kendi güvenliğini garanti altına alamaz. Çok boyutlu yeni tehditler, tekil ve taktik tedbirler yerine ancak bütüncül bir güvenlik anlayışıyla bertaraf edilebilir. Bu paradigma çerçevesinde hareket eden Teşkilatımız, 2025 yılında da vatandaşlarımızın maddi ve manevi değerlerini korumak için geniş bir coğrafi vizyonla çok sayıda başarılı operasyona imza atarak tehditleri gerçekleşmeden bertaraf etmiş, casusluk girişimlerini engellemiş ve siber saldırılara karşı koymuştur.

Ülkemize tehdit oluşturan terör örgütleri ve organize suç yapılarıyla mücadele çalışmalarımızı aktif şekilde sürdürmekte, terör tehditlerini küresel ve bölgesel boyutlarıyla okuyabilen, tüm istihbari ve operasyonel yeteneklerimizin etkileşim içinde olduğu bir metodoloji izlemekteyiz. Bu sayede Teşkilatımızın sahada diğer güvenlik kurumlarımızla koordineli olarak yürüttüğü operasyonlarda farklı ideolojilere ve dış desteğe sahip terör örgütlerinin ve organize suç şebekelerinin faaliyetlerine geçit verilmemektedir.

Teşkilatımız yeni nesil suç şebekelerine ve mafyatik yapılara karşı da ilgili güvenlik birimlerimizle yakın işbirliği içerisinde yeni imkan ve kabiliyetler geliştirmektedir. Özellikle gençlerimizi hedef alan ifsat edici ve kriminal faaliyetlerin, bilimsel yöntemlerle ve erken uyarı sistemleriyle önlenmesi için çalışmalarımızı yoğunlaştırıyoruz.

Terörün her türlüsünü kesin bir dille reddeden ülkemiz, terör tehdidinin ortadan kaldırılmasına yönelik çabalarını 2025 yılında da devam ettirmiştir. DEAŞ, El-Kaide, PKK, FETÖ, DHKP/C gibi terör örgütlerine karşı yürüttüğümüz kapsamlı ve çok boyutlu mücadele, vatanımızın her köşesinin emin, güvenli, huzurlu ve müreffeh bir yer olmasını sağlamada kilit rol oynamaktadır. Kaynağı, kökeni, şekli ve gerekçesi ne olursa olsun terör örgütlerinin fiili eylemlerine, finans kaynaklarına ve propaganda faaliyetlerine karşı mücadelemiz, azim ve kararlılıkla sürecektir.

TERÖRSÜZ TÜRKİYE SÜRECİNDE HEDEF

Bu noktada devletimizin iç cepheyi güçlendirerek kendi jeopolitik eksenini tesis etme yolunda attığı adımların en önemli bileşenlerinden birini Terörsüz Türkiye hedefi oluşturmaktadır. Bu hedef; PKK’nın feshinden silah bırakmasına, siyasi reformlardan toplumsal barışın tesisine kadar kapsamlı, çok boyutlu ve çok aşamalı, özgün ve yenilikçi bir dönüşüm projesidir. Siyasi partilerimizin ve toplumun büyük kesiminin desteğiyle Türkiye Büyük Millet Meclisinde ifadesini bulan milli dayanışma, kardeşlik ve demokrasi perspektifi, sürece kritik ve tarihi katkılar sunmaktadır.

Bu süreç iç cephemizi tahkim ederken aynı zamanda yeni bir bölgesel jeopolitiğin de temellerini atmaktadır. Kadim medeniyet mirasımızı stratejik değere dönüştüren adımlar, tarihimizin ve coğrafyamızın ruhuna aykırı müdahalelerin de önüne geçecektir. Terörden arınmış, kardeşlik hukuku ve toplumsal bütünleşme temelinde yükselen yeni dönem, stratejik bir akılla inşa edilen Türkiye Yüzyılı’nın en büyük kazanımlarından biri olacaktır.

Güvenlik şemsiyemizin bir diğer önemli alt başlığı, ülkemize yönelik casusluk girişimlerinin önlenmesidir. Türkiye gibi güçlü ve etkin bir ülkenin casusluk faaliyetlerinin hedefi olması şaşırtıcı değildir. Espiyonaj yöntemlerinin hızla dönüşmesine ve klasik yöntemlerin haricinde; çevrim içi operasyon, paravan yapılar, organize suç örgütlerinden faydalanma, dedektiflerden istifade etme gibi yeni usullere başvurulmasına bağlı olarak istihbarata karşı koyma alanında her daim yüksek bir farkındalık ve artan bir kapasiteyle faaliyet yürütüyoruz. Nitekim geride bıraktığımız yıl da ülkemize karşı yürütülen çalışmaları ve ajan ağlarını deşifre ederek casusluk faaliyetlerini akamete uğrattık. Bu alandaki çalışmalarımız tavizsiz ve hız kesmeden devam edecektir.

Vatan savunmasının sınırlarını yalnızca fiziki olarak ele almakla yetinmeyen Milli İstihbarat Teşkilatı; teknik istihbarat ve siber güvenlik atılımları ile siber vatanın korunmasında kilit rol oynamakta, siber savunma mimarisini her geçen gün güçlendirmektedir. En son teknolojik gelişmeler yakından takip edilmekte, Teşkilatımız şahsında ülkemizin bu alandaki yetkinliği en üst seviyeye taşınmaktadır. Bu çerçevede; siber saldırı ataklarına, sosyal medya ve finansal araçlar üzerinden ülkemizi istikrarsızlaştırmak isteyenlere karşı düzenlenen operasyonlar söz konusu çalışmalarımızın somut neticesidir.

Yeni sınamalar ve hibrit tehditlere karşı Teşkilatımızın ve devletimizin analiz kabiliyetlerinin geliştirilmesine katkı sunuyoruz. Büyük verinin analiz edilmesi, yorumlanması ve uygulanabilir bilgiye dönüştürülmesi için çok katmanlı ve disiplinler arası usulleri devreye koyuyoruz. İstihbari temeli sağlam, saha bilgisi güçlü, analitik kabiliyeti yetkin Teşkilatımızın, devletimize ve milletimize eksiksiz hizmet vermesi için bundan sonra da tüm imkanlarımızı seferber etmeye devam edeceğiz.

Milli İstihbarat Teşkilatı; ülke içinde vatandaşımızın huzur ve güvenliğini önceleyen kapsamlı istihbarat faaliyetlerinin yanı sıra sınırlarımızın ötesinde özellikle gerilim ve çatışma bölgelerinde taraflar arasında güvenilir iletişim kanalları tesis ederek, etkili arabuluculuk girişimleriyle muhtelif çatışmaların tırmanmasını engellemekte ve tehditlerin krize dönüşmesini önlemektedir. Teşkilatımızın yürüttüğü istihbarat diplomasisi sessiz, sakin ve derin niteliğiyle bölgesel ve küresel barışa önemli katkılar sunmaktadır.

Gazze ateşkesinden Rusya-Ukrayna Savaşına, Somali’den Afganistan-Pakistan hattındaki gerilimlerin azaltılmasına kadar farklı coğrafyalarda, karmaşık ve farklı dinamiklere sahip süreçleri yakından takip ediyor, bölgesel barış ve istikrara katkı veriyoruz. Amacımız, bölgesel düzlemde ve uluslararası alanda karşılıklı güven ve saygıya dayalı bir güvenlik ve istikrar kuşağı oluşturmaktır.

Krizlerin ya da krize dönüşmesi muhtemel gerginliklerin ilk aşamasından itibaren devreye girme, tarafların hassasiyetlerini objektif bir şekilde anlama ve çözüm önerileri geliştirme yaklaşımımızın ardında; devletimizin sahip olduğu “komşuluk hukukuna dayalı manevi değerler” ile “güvenlik ve istikrarın kolektif bir olgu olduğu” anlayışı bulunmaktadır. Bu çerçevede istihbarat diplomasisinde yalnızca güce ve operasyonel dile bağlı kalmanın ötesine geçilerek tarafları anlamaya, ortak bir aklı, kültürü ve tarihi, başka bir deyişle “medeniyet hafızasını” hatırlatmaya da odaklanılmaktadır.

SURİYE

Orta Doğu’nun stratejik dengesi açısından kritik olan Suriye meselesinde de iç savaşın başlangıcından sonlanmasına kadar bölgedeki gelişmeler yalnızca insani, siyasi ve güvenlik boyutlarıyla değil bütüncül bakış açısıyla değerlendirilmiştir. 8 Aralık 2024’te aralanan tarihi fırsat penceresi, Suriye’nin sadece Suriyeliler tarafından yönetildiği istikrarlı gelecek için artık geri dönülemez bir noktanın ve umut verici bir dönüşüm sürecinin başlangıcı olmuştur.

Özgür, egemen, birleşik, güvenli, demokratik ve müreffeh bir Suriye ülke içinde huzuru sağlarken bölgenin barış ve istikrarına da katkı verecektir. Suriye’yi bölmeye, siyasi birliğini zayıflatmaya ve egemenlik haklarını ihlal ve tahrip etmeye yönelik tüm dahili ve harici girişimler akim kalmaya mahkumdur.

Uluslararası toplumun Suriye’yi kilit bir aktör olarak uluslararası sisteme entegre etme çabalarına önemli katkılarda bulunan ülkemiz ve Teşkilatımız, stratejik sabır ve hikmetle bölgesel barış için Suriye’de istikrarın sağlanması ve korunmasına destek olmaya devam edecektir.

AFRİKA

Stratejik rekabetin ivmelendiği bir diğer alan olan Afrika kıtası da ülkemizin öncelik verdiği bölgeler arasındadır. Kıtaya yönelik yaklaşımımız “Afrika’nın sorunlarına Afrikalı çözümler getirilmesi” vizyonu doğrultusunda şekillenmektedir. Milli İstihbarat Teşkilatı olarak Libya’da istikrar ve denge sağlayıcı tutumumuzdan, Somali’de terörle mücadeleye sağladığımız katkıya ve Sudan’a kadar kıta üzerindeki faaliyetlerimiz birçok ülkenin dikkatini çekmektedir. Çad’dan Nijer’e, Togo’dan Burkina Faso’ya, Tanzanya’dan Kenya’ya kadar Afrika’nın her yerinde istihbarat diplomasisinin olumlu neticeleri alınmaktadır.

Derin tarihi ve kültürel bağlara sahip olduğumuz kardeş Türk devletleri ile geliştirilen işbirliklerinin yanı sıra Balkanlarda da istikrarın sağlanmasında kilit rol oynanmakta, söz konusu ülkelerle istihbari eş güdüm çalışmalarına hız kazandırılmaktadır. Proaktif diplomasi anlayışı ve stratejik istihbarat kabiliyetleriyle bu coğrafyalarda, barışın ve istikrarın tesisine yönelik çabalar bundan sonra da sürecektir.

Teşkilatımız, Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın liderliğinde devlet aklını merkeze alarak ilgili tüm kurum ve kuruluşlarımızla tam bir uyum ve eş güdüm içerisinde ülkemize ve milletimize hizmet etmenin onurunu yaşamaktadır.

Ülkemizde, bölgemizde ve dünyada daha güvenli, daha aydınlık ve daha müreffeh yarınlara kavuşmak hedefiyle Milli İstihbarat Teşkilatı, bir asra yaklaşan kurumsal kimliği, yüzlerce yıllık devlet geleneği ve engin medeniyet hafızasıyla devletimizin bekası ile milletimizin barış ve huzuru için çalışmalarını titiz, özverili ve kararlı bir şekilde devam ettirecektir.

Bu vesileyle Teşkilatımızın yüksek ahlaki değerleri kuşanmış, vatan için feda-yı can etmekten çekinmeyen, fedakar ve vefakar isimsiz kahramanlarını selamlıyor, şehitlerimize Allah’tan rahmet diliyorum. Milli İstihbarat Teşkilatı olarak Türkiye Cumhuriyeti’ne ve aziz milletimize hizmet etmenin idrak ve şerefiyle her tür zorluğu aşacağımıza inancımız tamdır.

Ömer Faruk Aktaş

13.

Çelik Kubbe’ye yeni güç! SİPER-1 hava savunma sistemi bir kez daha envantere girdi.

 

04.01.2026 

 Entegre Hava Savunma Sistemi ÇELİKKUBBE’ye bir SİPER Uzun Menzilli Hava Savunma Sistemi daha eklendi.

Cumhurbaşkanlığı Savunma Sanayii Başkanı Haluk Görgün, NSosyal hesabından yaptığı paylaşımda, ÇELİKKUBBE’de teslimatların kesintisiz devam ettiğini, bir SİPER Sistemi’nin daha envantere kazandırıldığını bildirdi.

Seri üretim süreci hız kesmeden devam eden Uzun Menzilli Bölge Hava Savunma Sistemi SİPER-1’in, otonom batarya kabulüne yönelik atışlı test faaliyetini başarıyla tamamladığını ifade eden Görgün, şunları kaydetti:

“Zorlu bir senaryo altında manevra yapan dost ve düşman hava unsurlarının eş zamanlı olarak bulunduğu ortamda icra edilen testte hedef başarıyla imha edilmiş, SİPER-1’in uzun menzilli önleme kabiliyeti ve operasyonel olgunluğu bir kez daha sahada teyit edilmiştir.

Ürettikçe güçlenen kahraman ordumuz için milli imkanlarla geliştirilen ve seri imalat süreci kararlılıkla sürdürülen bu stratejik sistemleri birer birer envantere kazandırıyor, ÇELİKKUBBE’nin sahadaki caydırıcılığını her teslimatla daha da ileri taşıyoruz.

Projede emeği geçen ASELSAN ve Roketsan ekiplerini, Milli Savunma Bakanlığımızı, Türk Silahlı Kuvvetlerimizin kıymetli personelini ve Başkanlığımız personelini gönülden tebrik ediyorum.”

ASELSAN hesabından yapılan paylaşımda da “SİPER-1 seri üretim batarya teslimatı kabul atışı. ÇELİKKUBBE’nin uzun menzil ve yüksek irtifadaki stratejik gücü SİPER-1, manevra yapan dost ve düşman uçakların havada olduğu zorlayıcı bir senaryoda hedefi başarıyla imha etti.” bilgisi paylaşıldı.

Roketsan’ın paylaşımında da “Gök Vatan’ımızın sarsılmaz muhafızı SİPER, görev başında. Hava savunma sistemimiz SİPER, gerçekleştirilen atışlı test faaliyetinde hedefini tam isabetle vurdu. ÇELİKKUBBE’mizin caydırıcılığını zirveye taşıyan yüksek teknoloji sistemlerimizle, ülkemizin uzun menzilli hava savunma kabiliyetini güçlendirmeye devam ediyoruz.” ifadelerine yer verildi.

14.

CIA, nükleer cihazı nasıl kaybetti? Çin’i izlemek için yapılan görev başarısız olunca…

18.12.2025 

Oğuzcan Atışoguzcan.atis@milliyet.com.tr

Soğuk Savaş yıllarında istihbarat teşkilatları birbirinden ilginç operasyonlara imza attı. Kimi zaman denizin dibinde, kimi zaman bir dağın zirvesinde yapılan ve temel amacı karşı tarafı gözetlemek olan bu operasyonlardan bazıları sekteye uğradı ya da başarısız oldu. Bunun en şoke edici örneklerinden biri de 1960’lı yıllarda Hindistan’da yaşandı ve oluşturduğu tehdit günümüzde bile hâlâ milyonlarca insanı ilgilendiriyor.

Derleyen: Oğuzcan Atış / Milliyet.com.tr – Günümüzde dünyanın en yüksek zirvesine de ev sahipliği yapan Himalayalar’da, kaya ve buzların altında Soğuk Savaş’ın en şoke edici detaylarından biri yatıyor ve oluşturduğu tehlike hâlihazırda devam ediyor. Bölgede yıllar önce ABD Merkezi Haber Alma Teşkilatı’nın (CIA) yaptığı bir operasyon sırasında kaybolan taşınabilir nükleer ekipmanlara ne olduğu bilinmezliğini koruyor. Uzmanlara göre bölgedeki dağların tepesindeki buzullar, Ganj Nehri’ni ve çevresindeki yoğun nüfuslu nehir havzasını besliyor. Yerel yetkililer, kayıp cihazdan sızan plütonyumun bir buzulun içine karışarak su kaynaklarını kullanan bölgelerdeki insanları zehirlemesinden endişe ediyor. Peki CIA, bu kadar yüksek bir noktada nükleer ekipmanlar kullanarak neyi amaçladı? Nükleer ekipmanlar nasıl kayboldu ve günümüzde ne gibi risklere kapı aralıyor? 

Haberin Devamı

Güneş enerjisi teknolojisi yaygınlaşmadan önce uzay çalışmalarında genellikle radyoaktif maddelerden gelen ısıyı elektriğe dönüştüren ve basitçe nükleer jeneratör olarak adlandırılabilecek cihazlar bulunuyordu. Bu cihazlar, insanlığın uzayı keşif için yaptığı çalışmalarda önemli rol oynadı. 45 yıldan fazla bir süre önce fırlatılan ve dünyadan milyarlarca kilometre ötede bulunan yıldızlararası sonda Voyager I, bu jeneratörler sayesinde Dünya ile iletişim kurmaya devam ediyor. Bu jeneratörler, 1950’lerde ilk nesil uydular için geliştirilmişti. Ancak 1960’ların ortalarına doğru yeni bir alana girdiler: Casusluk.

CIA, ÇİN BOMBAYI PATLATINCA HAREKETE GEÇTİ

Takvimler 1964 yılının Ekim ayını gösterdiğinde Çin Halk Cumhuriyeti, yaptığı nükleer silah denemesiyle dünyanın sayılı güçlerinden biri oldu. Himalayaların çok ötesindeki Sincan bölgesinde yapılan nükleer silah denemesinde 22 kiloton başlığa sahip bir atom bombası test edildi. Ekim 1964’te Çin ilk atom bombasını patlattı. Himalayaların çok ötesindeki Sincan bölgesinde gerçekleşen bu patlama, 22 kilotonluk (Nagasaki bombasından daha büyük) bir patlamaydı. Sovyetler Birliği’nin ardından Çin’in de nükleer silah edinmesinin ABD için oldukça tehlikeli olduğunu düşünen Başkan Lyndon B. Johnson, Çin’in nükleer silah edinmesi konusunda oldukça kararlıydı. Ancak Çin’in nükleer gelişimini takip etmek özellikle zordu; çünkü ne Amerika Birleşik Devletleri’nin ne de Hindistan‘ın ülke içinde yeterli insan istihbaratı yoktu. Tam da bu sebeple ABD’li üst düzey yetkililerin aklına duyanları şaşırtacak bir fikir geldi.

Haberin Devamı

ABD Hava Kuvvetleri’nin kilit isimlerinden Tümgeneral Curtis E. LeMay’in katıldığı bir kokteyl partisinin misafirlerinden biri de Everest Dağı’na tırmanmış olan ünlü dağcı Barry Bishop’tu. Bishop, General LeMay’e Everest’in zirvesinden görünen manzaraları ve Himalayaların ötesinden Tibet’e ve Çin’in iç kesimlerine kadar yüzlerce kilometre öteyi görebilmenin verdiği mutluluğu anlattığı sırada LeMay’in aklında bazı planlar oluşmaya başlamıştı. Partiden kısa süre sonra ABD istihbaratı Barry Bishop ile temasa geçti. CIA’nın planı netti. Teşkilat için çalışan bir grup Amerikalı dağcı, Himalayalar’a fark edilmeden sızacak, gözetleme ekipmanlarıyla dolu birkaç sırt çantasını yamaçlardan yukarı taşıyacak ve Çin füze denemelerinden gelen radyo sinyallerini yakalamak için bir dağın tepesine gizli bir sensör yerleştirecekti. Bishop, bu tarz bir göreve liderlik etmesi için gerekli yeteneklere sahipti. Kendisi eski bir gaziydi ve mükemmel bir kamuflaj yeteneğine sahipti. Deneyimli bir dağcıydı; ayrıca National Geographic fotoğrafçısı olarak sık sık dünyanın ücra köşelerine kayboluyordu.

Haberin Devamı

1960’ların başlarında Amerikalı bilim insanları, balistik füzelerden gelen radyo sinyallerini nasıl yakalayacaklarını çözmüşlerdi. Bu yıllarda en büyük endişe Sovyetler Birliği olduğu için istihbarat servisleri Alaska’dan İran’a kadar telemetri istasyonlarıyla ülkeyi çevrelemişti. Taktik işe yaradığı için CIA, aynı yaklaşımı Çin için de kopyalamaya çalıştı. CIA, Himalayaların zirvesine insansız bir istasyon yerleştirerek Çin’in Sincan bölgesindeki yaklaşık bin kilometre uzaklıktaki Lop Nur test sahalarından fırlatılan yüksek irtifa füzelerinden gelen radyo sinyallerini yakalamayı umuyordu. Tüm operasyon, dağ tepesindeki ekipmanların çok uzun bir süre boyunca çalışır durumda kalmasına bağlıydı. İşte bu noktada, yüksek derecede radyoaktif plütonyumla çalışan taşınabilir jeneratör devreye girdi. Planın netleşmesinin ardından CIA, Bishop’a bulabileceği en iyi ve en güvenilir dağcıları işe alma görevini verdi.

HİNDİSTAN İLE İŞ BİRLİĞİ YAPILDI

Bu yıllarda Çin’in nükleer silah sahibi olması, komşusu Hindistan için de oldukça endişe vericiydi. Çin ile yaşanan sınır çatışmaları iki ülke arasındaki ilişkileri gergin hâle getirmişti ve böylesi bir ortamda Çin’in nükleer silah sahibi olması Hindistan için birçok riski beraberinde getiriyordu. ABD istihbaratı bu konuda Hindistanlı yetkililere iş birliği teklif edince Hint yetkililer bunu kısa süre içinde kabul etti. CIA’nın ilk planı, telemetri istasyonunu dünyanın üçüncü en yüksek dağı olan Kanchenjunga’ya yerleştirmekti. Ancak Hintler, Kanchenjunga fikrini bölgenin “son derece hassas” bir askerî yerleşke olduğu gerekçesiyle reddetti. Tam da bu sırada Çin, ikinci bir atom bombası testini yaptı. Pekin tam gaz ilerliyordu. ABD’li yetkililere göre CIA, bir an önce yeni bir dağ bulup izleme istasyonunu kurmalıydı. 

Kısa süreli incelemenin ardından istasyonun kurulması için Nanda Devi Dağı seçildi. Oldukça tehlikeli olduğu için zirvesine çok az insanın ayak bastığı Nanda Devi, Hindistan sınırları içinde kalıyordu ve Çin sınırının hemen üzerinde yükseldiği için kurulacak istasyonun rahat çalışmasına olanak sağlıyordu. Hint yetkililerin endişelerine rağmen CIA, istasyon için burayı seçti. 

Haberin Devamı

Operasyona katılacak personelin eğitilmesinin ardından 1965 yılının Eylül ortalarında Amerikalı dağcılar gizli şekilde Hindistan’a gitti. Hint ve Amerikalı dağcılar daha sonra helikopterlerle Nanda Devi Dağı’na götürüldü ve yaklaşık 5 kilometre yükseklikte ilk kamp kuruldu. Eylül ayı bölge için oldukça tehlikeli bir zamandı. Dağcıların fırtınalar başta olmak üzere çok sayıda olayla başa çıkması gerekiyordu. Ekip üyelerinin birçoğu ise yanlarında bir nükleer jeneratör olduğunu bilmiyordu.

Asgari ücrette ikinci görüşme için gözler saat 14.00’e çevrildi! İşte en güçlü zam senaryosuHaberi Görüntüle

FIRTINA SEBEBİYLE GÖREV BAŞARISIZ OLDU

Ekip, 16 Ekim’de zirveye doğru ilerlemek için harekete geçti ancak kısa süre içinde başlayan şiddetli kar fırtınası sebebiyle tüm planlar saptı. Görüş mesafesi sıfıra kadar düşmüştü ve personelin hayatı tehlike altındaydı. Şartların ağırlaşmasıyla birlikte ana kampta bulunan görevliler dağcılardan geri dönmesini istedi. Nükleer ekipmanları bulundukları yerdeki bir buz mağarasına sabitleyen dağcılar, ana kampa nükleer jeneratör olmadan geri döndü. Birkaç gün sonra tırmanış sezonu sona erdi. Nükleer ekipmanların tahliye edilmesine yönelik görev, havanın sakinleşmeden yapılamazdı; bu da tahliye seferinin aylar sonra, baharda gerçekleşeceği anlamına geliyordu. 

CIA ekibi, cihazı almak için bir sonraki tırmanış sezonu olan Mayıs 1966’ya kadar bekledi. 1966 yılında tahliye görevi için nükleer jeneratörü almaya giden ekip üyeleri, gördükleri manzara karşısında şok oldu. Jeneratör, bırakıldığı yerde değildi. Ekipmanların bağlandığı buz ve kaya çıkıntısı çığ sebebiyle yerinden ayrılmış, terk edilen ekipmanlardan geriye sadece birkaç tel parçası kalmıştı. Kaybolan nükleer ekipman, 1967’de ve 1968’de gerçekleştirilen arama görevlerinde de bulunamadı. 

Haberin Devamı

İlk düzenlenen seferde nükleer jeneratör kaybolmuş olsa da CIA, Çin’in nükleer faaliyetlerini tespit etmek için istasyon kurmaktan vazgeçmedi. 1967 baharında Nanda Devi yakınlarındaki daha alçak bir zirvedeki düz bir buz tabakasına radyoaktif yakıtla çalışan yeni bir gözetleme ekipmanı yerleştirildi. Ancak bölgedeki hava şartları takip cihazlarının çalışmasını sorunlu hâle getiriyordu ve nükleer jeneratörler kurulduğu bölgedeki buz tabakasını eritmeye başlamıştı. Yeni kurulan istasyon 1978’de kapatıldı. 1970’li yıllarda casus uyduların devreye girmesiyle birlikte dağ zirvelerine kurulacak istasyonlara gerek kalmamıştı. CIA, uydular sayesinde dünya üzerinde istediği yeri gözetleme yeteneğine kavuşmuştu. 

Hindistan ve ABD arasındaki ilişkilerde Nanda Devi Dağı’nda kaybolan nükleer jeneratör birçok defa gündeme gelmiş olsa da kayıp cihazlar günümüzde hâlâ bulunamadı. ABD Dışişleri Bakanlığı ve CIA bugüne kadar kamuoyuna yönelik sessizliğini koruyor. Ancak başarısız görev, arşiv belgeleri ortaya çıktıkça gündemde kendine yeniden yer bulabiliyor. Uzmanlara göre kayıp nükleer cihazın oluşturduğu riskler ise hâlâ sürüyor. Kayıp nükleer cihazın dünyanın en büyük nehirlerinden biri olan Ganj Nehri’ni zehirlemesi hâlinde milyonlarca kişinin hayatının tehlikeye girebileceği ifade ediliyor.

15.

Ankara savaş sebebi demişti! Yunanistan’dan Türkiye’ye 12 mil tehdidi

Yunanistan Dışişleri Bakanı Yorgos Yerapetritis, Ege Denizi’nde ikinci bir deniz parkı ile karasularını genişleteceklerini söyledi. Bakan, bu adımın Yunanistan’ın karasularını 12 mile genişletme stratejisinin bir parçası olduğunu belirtti.

 17.01.2026 

Yunanistan Dışişleri Bakanı Yorgos Yerapetritis, parlamentoda yaptığı konuşmada Yunanistan’ın Ege Denizi’nde karasularını genişleteceğini açıkladı.

“DENİZ PARKLARI BÜYÜK STRATEJİMİZİN BİR PARÇASI”

Yerapetritis, Ege’de deniz parklarının oluşturulmasının daha geniş bir deniz stratejisinin ilk aşaması olarak görülmesi gerektiğini söylerken, “Artık egemenliğimizi pekiştiren ve yetki alanları üzerindeki her türlü iddiayı etkisiz hale getiren deniz parklarımız var.” dedi.

Yunanistan Dışişleri Bakanı Yorgos Yerapetritis

ANA HEDEF, KARASULARINI 12 DENİZ MİLİNE ÇIKARMAK

“Bugün Ege Denizi’ndeki egemenliğimiz 6 deniz miline kadar uzanıyor.” diyen Yerapetritis, “Ege Deniz Parkı 1” olarak adlandırdığı parkın kurulmasının ardından ikinci bir deniz parkı için adım atacaklarını, bu adımın Yunanistan’ın karasularını 12 mile genişletme stratejisinin bir parçası olduğunu söyledi.

TÜRKİYE 12 DENİZ MİLİNİ SAVAŞ SEBEBİ SAYIYOR

İyon Denizi’ndeki kara sularını 6’dan 12 mile çıkartan Yunanistan, Ege’de de kara sularını genişletmek istiyor. Ancak Türkiye, Atina’nın bu yönde atacağı adımı savaş sebebi sayacağını söylüyor. Türkiye, TBMM’de 1995 yılında oybirliği ile kabul edilen ve “Casus belli kararı” olarak adlandırılan bildiride, “Yunanistan’ın Lozan’la kurulmuş dengeyi bozacak biçimde Ege’deki kara sularını 6 milin ötesine çıkarma kararı alması durumunda” bunun savaş nedeni sayılacağı ve hükümete “askeri bakımdan gerekli görülecek olanlar dahil olmak üzere tüm yetkilerin verildiği” ifade edilmişti.

Yunanistan’ın kurmayı planladığı deniz parkı proje alanları

MAVİ VATAN AÇIKLAMASI: ARTIK DAHA GÜÇLÜYÜZ

Bu arada Yunan Bakan Yerapetritis, Türkiye’nin “Mavi Marmara” doktrinine de değindi.

Türkiye’nin 1990’lı yıllarda gündeme getirmeye başladığı bu doktrini “kabul edilemez” olarak değerlendiren Bakan Yerapetritis, “Mavi Vatan söylemi, Ankara’nın retoriğinde hala mevcut olabilir. Ancak Yunanistan artık göz ardı edilemeyecek şekilde belgeli pozisyonlara sahip.” diye konuştu.

Yerapetritis, “Türkiye ile diyalog sürdürülmeli. Ancak konuşmayacağımız bir konu var: Ulusal egemenlik meseleleri. Tutumumuzdan taviz vermeyeceğiz.” dedi.

Yunanistan’ın artık güçlü olduğunu ve Ankara ile müzakereleri de artık daha güçlü bir pozisyondan yürüttüklerini iddia eden Dışişleri Bakanı, Yunanistan savunmasındaki modernleşmeye, yeni fırkateynlerle güçlenen Yunan donanmasına işaret etti.

Bu arada Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile Yunanistan Başbakanı Mitsotakis’in Şubat ayında Ankara’da görüşmesi bekleniyor.

Erkan TaluHaber7.com – Editör

16. Η ΩΡΑ ΤΟΥ “ΞΕΛΑΜΠΙΚΑΖ”!

Θρύλε, Θεέ μου, Ολυμπιακέ μου!

-/-

“ΕΛΛΗΝΑΣ“

-/-